ტეგების არქივი: პატიმრები

ჩრდილოეთ კორეის საპატიმროებს გადარჩენილ ქრისტიანთა ისტორიები

ჩრდილოეთ კორეის საპატიმროებს გადარჩენილი ქრისტიანები აღწერენ, როგორ გადაიტანეს მტანჯველი წამება, როგორიცაა ვიწრო და პატარა საკნებში გამომწყვდევა, სადაც შეუძლებელია დაწოლა ან ფეხზე დგომა. ისინი მოწმობენ, რომ ციხის მცველები ქრისტიანს ბავშვის მოკვლასაც კი აიძულებდნენ.

ქრისტიანი ქალი, სახელად ჰიე ვუ (მისი ნამდვილი სახელი არ არის) ორგანიზაცია Open Doors USA-თან საუბრისას ამბობს, რომ მისი ქალიშვილი შიმშილისგან მოკვდა, 1997 წელს, ჩრდილოეთ კორეაში დიდი შიმშილობის დროს. მოგვიანებით მისი მეუღლე ჩინეთში გაიქცა, სადაც ის ქრისტიანი გახდა, მაგრამ დაიჭირეს და ჩრდილოეთ კორეის საპატიმროში გაგზავნეს, სადაც ის დაიღუპა კიდეც.

ქმრის მსგავსად, ჰიე ვუც გაიქცა ჩინეთში, მაგრამ ისიც დაიჭირეს და ჩრდილოეთ კორეაში დააბრუნეს, სადაც ციხეში აღმოჩნდა. ორგანიზაცია Open Doors USA-თან საუბრისას ის ციხეში გატარებულ დღეებს იხსენებს:

„საპატიმრო სხვადასხვა ნაწილად იყო დაყოფილი, ზოგიერთი სექტორი სამეურნეო საქმიანობისთვის იყო, ზოგიერთი – სამშენებლო, ზოგიც კი – მაღაროებში მუშაობისთვის. ქალები და კაცები ცალ-ცალკე იყვნენ, ყველა პატიმარი ისე გამოიყურებოდა, თითქოს სადაცაა სისუსტისგან გული წაუვიდოდათ, ყველა მათგანი უიმედო და სასოწარკვეთილი იყო და ამასთან ერთად მშიერიც.

თითოეული იღებდა ერთ მუჭა სიმინდს და რაღაც წვენს. მთელი წლის განმავლობაში ასე ვიკვებებოდით. პატიმრებს იმდენად შიოდათ, რომ მზად იყვნენ ყველაფრისთვის, ზოგიერთი მათგანი ძროხის განავალს ეძებდა, აგროვებდა და ჭამდა.

პატიმრები არა მხოლოდ მუშაობდნენ, არამედ ექსტრემალურ პირობებშიც უწევდათ ყოფნა, რამაც არაერთის სიკვდილი გამოიწვია.

არსებობდა ცალკე ჯგუფი იმ ადამიანებისთვის, რომლებიც ციხიდან გაქცევას ეცადნენ. ისინი განავლით სავსე კონტეინერებს ეზიდებოდნენ, რომლებიც ხისგან იყო დამზადებული და იმდენად მძიმე იყო, რომ ორ ადამიანსაც უჭირდა ტარება. ისინი ყოველდღე ასრულებდნენ ამ სამუშაოს, მნიშვნელობა არ ჰქონდა, წვიმდა თუ თოვდა, მათ არ ჰქონდათ  შესვენების უფლება.” – იხსენებს ჰიე ვუ.

მან ასევე აღნიშნა, რომ უარავი ადამიანი ციხეში შიმშილისა და მცველებისგან ცუდი მოპყრობის გამო დაიღუპა.

ჰანა, ასევე ყოფილი პატიმარი, ამბობს, რომ ქრისტიანები მოთავსებულნი იყვნენ პატარა საკნებში და იმყოფებოდნენ სხვებისაგან იზოლირებულნი, მათ არ შეეძლოთ დაწოლა ან ფეხზე წამოდგომა.

„ჩვენ დაყოფილები ვიყავით სქესის მიხედვით, მე და ჩემი ქალიშვილი ერთად, ჩემი ქმარი და ვაჟი კი ერთად. ბანაკში მისვლიდან სულ ცოტა ხანში ვნახეთ, როგორ აიძულებდა მცველი ქრისტიანს, მოეკლა ბავშვი.

თითქმის ყოველდღე მივყავდით დაკითხვაზე, ისინი დაუნდობლად გვცემდნენ… როდესაც დაკითხვაზე არ მივყავდით, ჩვენ უნდა ვმდგარიყავით მუხლებზე დაჩოქილნი საღამოს ხუთიდან თორმეტ საათამდე და ხმა არ უნდა ამოგვეღო.“

ჰიე ვუ იხსენებს, რომ მათ არ ჰქონდათ ლოცვის უფლება.

„ცემაზე მეტად რთული ჩემთვის ლოცვის აკრძალვა იყო, ჩვენ არ შეგვეძლო ხმის ამოღება, ამიტომ გულში ვლოცულობდი. ვლოცულობდი, რომ დანგრეულიყო კერპთაყვანისმცემლობა და ადამიანებს მოენანიებინათ, ვლოცულობდი ციხიდან გათავისუფლებაზე და იმაზე, რომ ქრისტიანებს მთელი მსოფლიოდან, ეშუამდგომლათ ჩვენთვის ლოცვებში.“

პატიმრები, რომელთაც შეძლეს და სასწაულის დახმარებით თავი დააღწიეს საპატიმროს, ჰყვებიან იმ საშინელებათა შესახებ, რაც მათ ათწლეულების განმავლობაში გადახდათ თავს.

წყარო

თარგმანი: თეონა მენაბდიშვილი

რედაქტირება: მანანა ტვინიკაძე

 

„პატიმრები სიცოცხლეს იესო ქრისტეს უძღვნიდნენ“ − ირანელი ხუცესი რწმენის გამო ციხეში გატარებულ დღეებს იხსენებს

მოჯტაბა ჰუსეინი ერთ დროს იატაკქვეშა საშინაო ეკლესიის მოძრაობის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი იყო ირანში.

2005 წელს იგი „ეროვნული უსაფრთხოებისათვის საფრთხის შექმნის“ ბრალდებით დააპატიმრეს.

ცოტა ხნის წინ ჰუსეინმა ორგანიზაცია „ღია კარებს“ უთხრა, რომ განზრახული აქვს განაგრძოს შრომა იმისათვის, რომ ირანში ეკლესია გაიზარდოს, მიუხედავად ისლამური მთავრობის მიერ განხორციელებული დევნისა.

„რატომ არ შევწყვიტე შრომა ეკლესიებისთვის მას შემდეგ, რაც პირველად დამაპატიმრეს?“ – ღიმილით აღნიშნა მოჯტაბამ ინტერვიუში. „ზუსტად არ ვიცი. არ არსებობს ლოგიკური ახსნა ამისათვის, მაგრამ ვიგრძენით, რომ უფალს სურდა გაგვეგრძელებინა შრომა და ისიც ვიცოდით, რომ ნებისმიერ დროს შეიძლებოდა დავეპატიმრებინეთ.“

სწორედ უფალმა მოუწოდა ციხეში მყოფ ჰუსეინს, რომ იქ მყოფი სხვა ადამიანებისთვისაც ეუწყებინა უფლის შესახებ. ბევრი ინანიებდა და ლოცულობდა. ჰუსეინს უნდოდა ბიბლიები დაერიგებინა პატიმრებისათვის, მაგრამ ამის შესაძლებლობა არ არსებობდა. შემდეგ ღმერთმა გასაოცარი გზით მოუვლინა დახმარება მას. საპატიმროს იმამმა, რომელიც გაოცებული იყო ღვთისადმი მათი ერთგულებით, დახმარება შესთავაზა მათ. მას ბიბლიის ფურცლების ქსეროასლები შეჰქონდა ციხეში და ამბობდა, რომ ეს ინგლისური ენის გაკვეთილები იყო.

ჰუსეინის ერთ-ერთი მეგობარი, რომელიც იმავე საკანში იყო, წმინდა წერილს სპარსულად თარგმნიდა. შემდეგ ჰუსეინმა გადაიღო ბიბლიის ფურცლების ასლები და პატიმრებს დაურიგა.

ბიბლიებს სხვა საკნებში მყოფი პატიმრებიც ითხოვდნენ.

„არასოდეს მითხოვია უფლისათვის, რომ ციხიდან გავეთავისუფლებინე. შემიძლია უფალს ყველგან ვემსახურო, ციხეშიც და მის გარეთაც. შემიძლია ღმერთის სასუფეველს ვემსახურო იქ, სადაც უფალი ისურვებს.“ – ამბობს ჰუსეინი.

 

წყარო

თარგმანი: ხატია ბარბაქაძე

რედაქტირება: მანანა ტვინიკაძე