ტეგების არქივი: იატაკქვეშა ეკლესია

„პატიმრები სიცოცხლეს იესო ქრისტეს უძღვნიდნენ“ − ირანელი ხუცესი რწმენის გამო ციხეში გატარებულ დღეებს იხსენებს

მოჯტაბა ჰუსეინი ერთ დროს იატაკქვეშა საშინაო ეკლესიის მოძრაობის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი იყო ირანში.

2005 წელს იგი „ეროვნული უსაფრთხოებისათვის საფრთხის შექმნის“ ბრალდებით დააპატიმრეს.

ცოტა ხნის წინ ჰუსეინმა ორგანიზაცია „ღია კარებს“ უთხრა, რომ განზრახული აქვს განაგრძოს შრომა იმისათვის, რომ ირანში ეკლესია გაიზარდოს, მიუხედავად ისლამური მთავრობის მიერ განხორციელებული დევნისა.

„რატომ არ შევწყვიტე შრომა ეკლესიებისთვის მას შემდეგ, რაც პირველად დამაპატიმრეს?“ – ღიმილით აღნიშნა მოჯტაბამ ინტერვიუში. „ზუსტად არ ვიცი. არ არსებობს ლოგიკური ახსნა ამისათვის, მაგრამ ვიგრძენით, რომ უფალს სურდა გაგვეგრძელებინა შრომა და ისიც ვიცოდით, რომ ნებისმიერ დროს შეიძლებოდა დავეპატიმრებინეთ.“

სწორედ უფალმა მოუწოდა ციხეში მყოფ ჰუსეინს, რომ იქ მყოფი სხვა ადამიანებისთვისაც ეუწყებინა უფლის შესახებ. ბევრი ინანიებდა და ლოცულობდა. ჰუსეინს უნდოდა ბიბლიები დაერიგებინა პატიმრებისათვის, მაგრამ ამის შესაძლებლობა არ არსებობდა. შემდეგ ღმერთმა გასაოცარი გზით მოუვლინა დახმარება მას. საპატიმროს იმამმა, რომელიც გაოცებული იყო ღვთისადმი მათი ერთგულებით, დახმარება შესთავაზა მათ. მას ბიბლიის ფურცლების ქსეროასლები შეჰქონდა ციხეში და ამბობდა, რომ ეს ინგლისური ენის გაკვეთილები იყო.

ჰუსეინის ერთ-ერთი მეგობარი, რომელიც იმავე საკანში იყო, წმინდა წერილს სპარსულად თარგმნიდა. შემდეგ ჰუსეინმა გადაიღო ბიბლიის ფურცლების ასლები და პატიმრებს დაურიგა.

ბიბლიებს სხვა საკნებში მყოფი პატიმრებიც ითხოვდნენ.

„არასოდეს მითხოვია უფლისათვის, რომ ციხიდან გავეთავისუფლებინე. შემიძლია უფალს ყველგან ვემსახურო, ციხეშიც და მის გარეთაც. შემიძლია ღმერთის სასუფეველს ვემსახურო იქ, სადაც უფალი ისურვებს.“ – ამბობს ჰუსეინი.

 

წყარო

თარგმანი: ხატია ბარბაქაძე

რედაქტირება: მანანა ტვინიკაძე

როგორ აღმოჩნდა უამრავი ქრისტიანი “იატაკქვეშა ეკლესიებში” ჩინეთში

ჩინეთის კომუნისტურმა პარტიამ სცადა, გაენადგურებინა და წაეშალა ქრისტიანობის კვალი ჩინეთში, მაგრამ ის გადარჩა და დღეს, ზოგიერთი წყაროს მიხედვით, ჩინეთში უფრო მეტი ქრისტიანია, ვიდრე კომუნისტური პარტიის წევრი. 100 მილიონამდე ადამიანი იზეიმებს აღდგომას ამ კვირას მთელი ქვეყნის მასშტაბით.

პარტიას კვლავ სურს იმის გაკონტროლება, რისი განადგურებაც ვერ შეძლო. ათეისტი მთავრობა ეფექტურად აკონტროლებს ოფიციალურ ეკლესიებს, სადაც სასულიერო პირების დანიშვნა მისი თანხმობითა და სრული კონტროლის ქვეშ ხორციელდება.

“ჩვენ უნდა გვახსოვდეს, რომ პირველ რიგში, ჩვენ ამ ქვეყნის მოქალაქეები ვართ და ჩვენი ზეციური მოქალაქეობა შემდეგ მოდის.” – აცხადებს პეკინის სანქცირებული ეკლესიის ხუცესი. ჩემს კითხვაზე: “თუ ფიქრობთ, რომ იესო ცოცხალია დღეს, როგორ გგონიათ, მისთვის კომფორტული იქნებოდა კომუნისტური მთავრობა ჩინეთში?”, მან უყოყმანოდ მიპასუხა: “დიახ, რა თქმა უნდა, მე ასე ვფიქრობ.”

ეს კომენტარი ნათელი მაგალითია იმისა, თუ რას წარმოადგენს კომუნისტური პარტიის გეგმები რელიგიასთან დაკავშირებით. უკანასკნელი ორი წლის განმავლობაში აცხადებენ, რომ ცდილობენ შეიმუშაონ საკუთარი, ქრისტიანობის უნიკალური ვერსია.

“ჩინური ქრისტიანული თეოლოგია” თავსებადი უნდა იყოს ჩინეთის პოლიტიკურ განვითარებასთან, რომელიც, როგორც ჩანს, იმას ნიშნავს, რომ ეკლესია ხელისუფლების სრული მორჩილების ქვეშ უნდა იყოს.

ამ ხედვის მიხედვით რწმენა მარტივია, თუ გსურს გახდე იესოს მიმდევარი, ჯერ კომუნიტებს უნდა მიესალმო და დაეთანხმო. რა თქმა უნდა, უმეტესობა არ არის თანახმა ამ წინადადებაზე.

“მიწისქვეშ…”

პატარა, ვიწრო ბინაში განთავსებულ საშინაო ეკლესიაში 10 ადამიანი სწავლობს ბიბლიას და მღერის საგალობლებს. ეს არის ერთ–ერთი მათგანი იმ ასეულობით “არაოფიციალური” ეკლესიიდან პეკინში, რომლებიც იძულებულნი არიან “იატაკქვეშ” იმოღვაწეონ. მისი წევრები მუდმივი რისკის ქვეშ არიან, რადგან ხშირია დამსწრეთა დაკავება ხელისუფლების მიერ. ჰუ იონგი ახლა ლოცვის მსახურებას უძღვება, მანამდე კი ის მსახურობდა პატიმრობაში.

“ოფიციალური ეკლესია, ფაქტობრივად, მხოლოდ პოლიტიკური ინსტიტუციაა,” – აცხადებს ის, – “შეუძლებელია მიატოვო იესო და დაიცვა პარტია…”

და როგორც ბევრი რამ ჩინეთში, რეპრესიების ციკლები და მშვიდობიანი პერიოდები, მოდიან და მიდიან… მაგრამ პარტიის ბოლოდროინდელი აქცენტი – მიღებული რელიგია (თავსებადი ქვეყნის სოციალიზმთან), ზოგიერთებს აფიქრებინებს, რომ დღეს მხოლოდ პატარა ოთახშია რელიგიური თავისუფლების შესაძლებლობა… ესაა გზა, შეასრულოს რელიგიამ თავისი მოვალეობა ქვეყანაში, როგორც კრიტიკულმა, დამოუკიდებელმა სინდისის ხმამ თანამედროვე ჩინეთში.

“მე ვირჩევ ქრისტიანობას კანონის ფარგლებში და არ დავუშვებ იმას, რასაც ხელისუფლება გმობს.” – ამბობს ხუცესი პეკინის სანქცირებული ეკლესიიდან….

რასაც კომუნისტურმა ხელისუფლებამ ძალადობით ვერ მიაღწია, თანამედროვე კომუნისტური პარტია “მშვიდობიანად”, კონტროლის გზით უკეთესად ახერხებს…..

წყარო